--Ako prvé treba povedať že The K2 má jeden silný základný kameň, ktorým je herečka Song Yoon Ah. Jej stvárnenie postavy Choi Yoo Jin je absolútne dokonalé, skláňam sa pred jej hereckými schopnosťami. Dokázala ma vtiahnuť do každej jednej scény, ako by som tam bola s ňou. Celý čas som vlastne nevedela, či s ňou ako postavou sympatizujem, alebo ňou opovrhujem. Naozaj brilantné podanie dosť zložitej postavy, lebo toto bola naozaj ťažká úloha.
--Ďalej tú máme tri piliere, ktoré drámu pevne držia vysoko nad hladinou priemernosti a tými sú herci Kim Gab Soo, Lee Jung-jin a Ji Chang Wook.
--Kim Gab Soo ako predseda Park Kwan Soo úplne dokonalý. Jeho mimika, gestá, tón hlasu, smiech... Proste všetko perfektne podané, a vy ste vďaka nemu túto postavu nenávideli od začiatku do úplného konca.
--Lee Jung-jin ako generálny riaditeľ JB Choi Sung Won. Nemám slov,famózny výkon. Falošné úsmevy tohto chlapa som milovala.
--Ji Chang Wook ako Kim Je-Ha, okrem toho že je veľký fešák s dokonalým telom, je aj perfektný v bojových scénach. Táto postava mu bola vyslovene ušitá na mieru. Perfektný... Aj keď sa mi nepáčil smer, ktorým sa jeho postava začala uberať po tom, ako sa zamiloval do Anny. Ale ako sa vraví, láska robí zázraky, len v tomto prípade ten zázrak nebol moc pozitívny.
--Po základnom kameni a troch pilieroch tu máme kvalitný stavebný materiál, ktorý tvoria všetci ostatní herci (OKREM YOONY! O nej budem písať neskôr). Pretože všetci od ochrankárov JSS, po skorumpovaných policajtov, doktorov, úradníkov, politikov atď... boli herecky na veľmi vysokej úrovni. Nenašla som jediného, ktorému by som niečo vyčítala alebo by mi niečo vadilo. Klobúk dole...
--A ako posledného tu máme takého malého, nenápadného termita, ktorý celú drámu podkopáva a ťahá ku dnu a tým je už spomínaná Yoona. Nemám ju rada, nepáči sa mi a je mi maximálne nesympatická. Pohľad ne jej krivé nohy ma privádza do šialenstva, priznávam sa. No najhoršie je, že po hereckej stránke ostatným kolegom z K2 nesiaha ani po členky. Jej úbohý výkon to celé pokazil. Yoona okrem plaču nedokáže podať inú emóciu. Aspoň teda nie uveriteľne. Prosím, už nikdy, naozaj nikdy ju nechcem vidieť v páre s Ji Chang Wookom. Nebol medzi nimi ani náznak chémie, vášne alebo niečoho podobného. Yoona mi celý čas pripadala ako ,,mŕtva ryba,, ešte aj bozky boli silené, nedalo sa na to pozerať. Fatálna chyba pri výbere herečky na rolu Anny.
--Ďalšou osudovou chybou bola postava ktorú Yoona stvárnila. Nič otravnejšie sa už asi napísať nedalo. Uplakaná, naivná, blbá s rôznymi psychickými poruchami. Ktorý normálny chlap by ju už len chcel? To že sa náš hlavný hrdina do nej zamiloval bolo asi len vďaka tomu, že zjavne trpel tiež psychickou poruchou, ktorá sa nazýva ,,syndróm ochrancu,, inak si to neviem vysvetliť. Ja by som postavu Anny dala úplne na vedľajšiu koľaj, aj tak tam bola len kvôli romantickej linke, ktorá vôbec nefungovala. Anna celý čas buď behá po uliciach v nočnej košeli, alebo plače, alebo je zdutá. Anna to celé pokazila, a nebyť tejto strašnej postavy, dala by som kľudne aj plné hodnotenie. Navyše jej filozofia : ,,Môžem robiť akékoľvek hlúposti, lebo viem, že ty (Je-ha) ma prídeš vždy zachrániť,, je úplne scestná a detinská.
Veľa ľudí píše, že po štvrtej epizóde The K2 stratilo tempo a bola to nuda. To vôbec nie je pravda! Uznávam, že bolo menej akčných scén ale tu sme sa už dostávali do zákulisia politických intríg. Presne takto to v politike funguje, všade... Podrazy, úplatky, vraždy, klamstvá, falošný priatelia... Človek nevie komu môže veriť a kvôli peniazom a moci vás zradí aj rodina. Ja som si túto časť užívala, a bolo to hlavne kvôli tomu, že sme to mali podané perfektným aj normálnemu človeku zrozumiteľným spôsobom. Napätie tam bolo stále, len iné ako v úvodných epizódach. Niekde v prostriedku som sa začala zamýšľať nad tým, že či sú dobro a zlo v tomto prípade absolútny pojem. Čo je tu dobré a čo zlé? Záleží od toho z ktorej strany sa na to pozeráte. Pre predsedu bolo zlo na strane senátora, pre senátora na strane predsedu. A je to len o rôznom uhle pohľadov, pretože ani jeden z nich nebol len dobrý alebo zlý. V politike existuje len niečo medzi tým, nazvime to zlatá stredná cesta. Môžete si myslieť, že je to cesta dobra, ale začína aj končí v pekle, napriek tomu že väčšia časť z nej prechádza nebom... Pozerajte na druhú tretinu drámy ako na politický thriller, nie ako akčný nárez. Do akčnej hladiny sa to vráti v záverečných epizódach, aj keď niektoré veci sú už trošku ,,pritiahnuté za vlasy,,.
Vôbec mi nevadilo ani to, že Kim Je-ha bol vykreslený ako superhrdina so schopnosťami Supermana, a dokázal poraziť dvadsať chlapov holými rukami. Ja som odchovaná na akčákoch z deväťdesiatych rokov a J.C.V. Damme mal tieto schopnosti už vtedy :) Každý má svojho hrdinu... Amerika má Supermana, Škandinávia Thora, vesmír má Star-Lorda a Kórea Ji Chang Wooka!
Ešte musím napísať jednu vec, nedá mi to, viem že budem opäť vyzerať ako stará úchyláčka ale toto bola TOP scéna, absolútne prelomová a nezabudnuteľná, len škoda tej cenzúry :)) ...SCÉNA V SPRCHÁCH, EPIZÓDA 4...!!! Ja som ostala pozerať s otvorenou hubou a priala som si aspoň na pár sekúnd byť tým malým bielim uterákom, sprchovým gélom alebo šampónom. Úplne najlepšie by bolo byť v tej chvíli kameramankou.... No ale dosť už, utieram si slinu a pokračujem ďalej.
OST je čerešničkou na tejto tortičke. Krásne songy od Yang Sun Mi, ktoré každej scéne dodávajú hĺbku, najmä ,,Anemone,, a ,,Serenade,,. A úvodný song od Choi Cheol-ho ten ma posadil na zadok. Pochvalu udeľujem aj kostymérom a vizážistom, dokázali sa prispôsobiť téme aj atmosfére. Po tejto stránke nebolo nič zanedbané alebo prehnané. Čo sa týka kamery, tá mi nie vždy pasovala. Nemám rada tzv ,,roztrasené zábery,, a tých tu bolo celkom dosť.
Po dlhej dobe som spokojná aj so samotným záverom. Všetci dostali to, čo si zaslúžili, najmä s koncom predsedu Park Kwan Soona som nadmieru spokojná. Pri poslednej scéne Senátora a Madam mi aj slzička vybehla, neviem sa premôcť ale ja som jej postavu mala rada. Aj keď mala toho na rováši dosť, tak v podstate nebola zlý človek. Len sa snažila prežiť vo svete vlkov, kde platí pravidlo, zabi, lebo budeš zabitý... Taká je už cena moci. No to, čo urobil senátor na poslednú chvíľu ma naozaj prekvapilo a asi aj potešilo. Bola to taká melodramatická chvíľka, ktorú presne táto dráma potrebovala. Mimochodom, pravého vraha Anninej matky, by som netipovala ani vo sne. To im naozaj vyšlo, aj keď jeho dejová linka potom nebola uzavretá, nevieme ako vlastne skončil a či bol potrestaný.
Suma-sumárum, je toto naozaj perfektná dráma. Len sa nad ňou treba trošku hlbšie zamyslieť a neočakávať, že sa tu bude 16 hodín v kuse niekto biť a naháňať. Treba trošku privrieť oči aj nad superschopnosťami hlavného hrdinu, ktoré miestami presahujú limity reálneho sveta a úplne zavrieť oči a zapchať si uši, keď príde na scénu Yoona. Ona bola najslabším článkom celku a aspektom, ktorý robil drámu miestami priam neznesiteľnou. Inak aj po príbehovej stránke je The K2 na veľmi dobrej úrovni. Nečakajte romantiku, aj keď je v popise uvedená, taj je tu naozaj veľmi, veľmi málo a aj keď sa náhodou niečo také ako náznak romantiky objaví, tak je to kvôli Yoone nepozerateľné.
Ak náhodou váhate, tak ako som to robila dlho ja, či pri K2 ,,strácať čas,, tak určite straťte. Ale prosím začnite pozerať s vedomím, že je to hlavne o politike a medziľudských vzťahoch. Okorenené pár akčnými scénami a ako bonus budete mať ,,scénu v sprche,, v štvrtej epizóde, ale tá bude zaujímať hlavne ženské publikum :) Jednu hviezdu sťahujem kvôli Yoone a aj postave, ktorú hrala. Pretože jedna aj druhá boli neznesiteľné. Inak by to bol plný počet.
EŠTE PRÍBEH NA ZÁVER : Vždy pozerám drámy na mobile, len som mala nejaký problém, nešlo prehrávať, tak som posledné tri epizódy dala na TV. V tom sa objavil môj manžel, nikdy nevidel ani kúsok žiadnej k-dramy ani c-dramy. Dopozeral so mnou K2 až do konca, ani nepípol. A pri záverečných titulkách mi vraví, že si nemyslel, že tieto moje ,,ázijské seriály,, sú tak dobé. Že kvalitou sa to so západnou tvorbou ani nedá porovnať. Ešte aj pochválil inteligentné rozhovory, ktoré postavy vedú. Takže odkaz pre všetkých, ktorí ešte neskúsili chuť Kórey alebo Číny, treba skúsiť a iné už nebudete chcieť pozerať. The K2 je pre mňa veľmi príjemné prekvapenie.
Was this review helpful to you?
Génial !
Ce k-drama fait parti des premiers que j’ai visionné. C’est dans ce drama que j’ai découvert Ji Chang Wook, et de tout ce que j’ai vu ensuite, je trouve vraiment que c’est la meilleure prestation dans le domaine de l’action. Voici pourquoi je l’ai tant aimé :Tout d’abord, en ce qui concerne, l’action, on est bien servi ; on ne s’ennuie jamais. De plus, on peut voir comment se passent les plans et magouilles des politiciens, les crasses qu’ils peuvent se faire entre eux, et je dois dire que c’est assez complet en terme d’informations à assimiler. Et le déroulement des évènements pour arriver à la vengeance est vraiment passionnant. Quant à la romance, elle se passe tout doucement, c’est émouvant et adorable. Biensûr, Anna est une jeune fille naïve et est assez craintive, mais c’est la façon dont Je Ha va l’approcher qui est belle.
J’ai beaucoup pleuré en voyant se drama, je suis peut-être trop fleur bleue, mais ça m’a vraiment émue, et ça m’a époustouflée. Les scènes de combat sont incroyables, l’alchimie entre les acteurs est superbe, d’ailleurs, tous les acteurs jouent bien, on ne s’ennuie pas, les musiques sont sublîmes, bref, pour moi, ce k-drama est top ! Et lorsqu’on voit comment ça a été filmé, c’est encore plus épatant !
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
O passado é uma arma, e a vingança é o único abrigo, um guarda-costas pode derrubar um império.
Kim Je-Ha, um ex-soldado abandonado pelo próprio país, vira guarda-costas de uma poderosa (e manipuladora) candidata à presidência. Mas ele tem sede de justiça , ou seria vingança? Entre tiros, intrigas políticas e romance proibido com a filha reclusa do futuro presidente, Je-Ha se vê no centro de um jogo de poder onde todos têm algo a esconder.Enquanto isso, a misteriosa Go An-Na, prisioneira dourada do sistema, luta para ser livre. Mas com um K2 por perto, a liberdade pode vir armada até os dentes.
É adrenalina pura! Lutas coreografadas com nível de cinema, conspirações e Ji Chang-Wook no auge da forma física e emocional. Dá pra maratonar em dois dias e sair achando que sabe invadir uma base militar com uma faca e um olhar.
"Às vezes, proteger alguém significa se tornar o inimigo de todos."
Was this review helpful to you?
Was this review helpful to you?
The K2
Uma história interessante e envolvente, apesar de não ter me agradado sempre. The K2 consegue prender bastante a atenção com sua história de ação, conspirações políticas e vingança, e também tem ótimos personagens. O grande destaque foi Choi Yoo-jin. Embora ocupe o papel de antagonista, ela está longe de ser uma vilã típica Sua inteligência, fragilidade e necessidade constante de controle revelam uma mulher que construiu poder como forma de proteção. Acho impossível alguém assistir e não gostar dela, mesmo num papel de vilã. Kim Je-ha é ótimo. An-na é fraca, apesar de achar que é da própria personagem então não culpo a atriz.No final, saí com a impressão de que The K2 fala menos sobre heróis e vilões e mais sobre seres humanos tentando sobreviver às próprias cicatrizes. Houveram alguns tropeços que me fizeram não amar, mas eu gostei e recomendo para quem gosta de ação!
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Un drama sympa
J'ai plutôt bien aimé ce drama. J'aurai tellement aimé avoir plus de scènes avec J4 ; j'ai adoré son personnage, son charisme et sa personnalité.D'ailleurs concernant l'histoire ça reste un peu complexe à suivre, tout se mélange, tout est confus j'ai l'impression faut bien être concentré à 200% en regardant ce drama. Ca part dans tous les sens.
Les scènes d'actions sont sympa, les épisodes sont bien montés : les flashbacks de K2 arrive au bon moment. Dommage on n'a jamais su son vrai prénom et un peu plus de son passé, pourquoi l'armée etc..
Par contre, y'a un truc que j'ai ADORÉ c'est clairement la musique, y'a rien à redire c'est la perfection totale.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Um drama que não é sobre o K2
The K2, é um drama praticamente perfeito, que não tem como protagonista o K2, e nem a Anna, e sim a Sra. Choi, que fez por merecer o protagonismo. A Choi, é a famosa "vilã" que te compra, você começa odiando ela, torcendo para que morra logo, ou que dê tudo errado pra ela, mas conforme o drama passa você percebe que tudo que ela faz trás mais sofrimento para si própria do que para os outros, você começa a ter uma empatia por ela e odiar sentir isso, e no final acaba chorando e torcendo apenas pra que ela possar sair bem. Ela viveu pro amor, mas infelizmente pela pessoa errada, nas duas vezes que o coração dela se abalou por alguém, a outra parte já amava, e "o amor não pode ser compatilhado".O desenvolvimento da personagem foi perfeito, diferente do da Anna, que do nada se livrou da Síndrome do Pânico e Estresse pós-traumático, o que não é nada realista nem para um drama kkkk.
No final, apesar das pequenas brechas nos personagens, foi um drama perfeito, intenso, com uma fotografia linda e atuações ótimas também.
Was this review helpful to you?
Intrighi su intrighi su altri intrighi e poi...
Le cose che mi sono davvero piaciute sono solo due: la musica che ho amato fin da subito e che è finita nella mia playlist da palestra su spotify, e il protagonista. Reputo questo personaggio una delle migliori interpretazioni dell'attore. Per il resto la storia scende in picchiata dopo la prima metà della serie. Intrighi su intrighi su altri intrighi e alla fine non si capisce nulla. Personaggi come banderuole, vanno dove tira il vento. La protagonista è un'ameba, insulsa, piatta come un asse da stiro (non intendo fisicamente). All'inizio la storia mi aveva preso veramente tanto ma più andavo avanti più mi scendeva la voglia. Il motivo per cui poi il protagonista fa quel che fa perde totalmente di significato.Boh.
Sicuramente i combattimenti mi sono piaciuti, anche se a volte sfiorano la realtà. Ho simpatizzato con la "cattiva", nonostante tutto il suo personaggio funziona bene. Per il resto, molta delusione.
Was this review helpful to you?
I loved it !
Since it had been on my list for a while, I finally watched and finished it. I'd heard so much about it.I really liked the drama.
"Ji Chang-wook" is, as usual, very good, although I've preferred him in other dramas.
A big mention goes to the actress "Song Yun-ah," who was INCREDIBLE in the role of the "bad girl."
Undoubtedly, she played the best character on the show for me. She has a charisma that overflows the screen, and she acts superbly. I didn't know her, but I'm definitely going to look into her other projects.
All the characters are good, which is the strength of the drama. "Lee Jeong-jin" (PDG Choi) was also very good; I loved to hate him. The same goes for "Kim Kap-soo" (Kwan-soo Park). "Yoona" was also good in her role.
In terms of romance, I admit to having been left wanting. It took a long time to start, which is normal given the context. But after the dazzling moment, which was super cool to watch, we moved away from romance, and it was relegated to the background. Afterward, it's not really a flaw because, as I said, given the context, it's normal. I was just expecting a little more. I don't know how to explain it.
Overall, I really enjoyed it. I still have to mention Song Yun-ah, who was exceptional; frankly, she is one of the best characters I've seen in a drama so far.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
The K2 no me enganchó en ningún momento a lo largo de todo su primer episodio, ni siquiera a merced del segundo, y a esas alturas hasta pensé en la idea de pausar su visionado, pero me contuve por tres motivos: Ese “Yo no la maté” que escupe Anna en las calles de Barcelona me dió un escalofrío extraño y encendió un poquito mi curiosidad por sus primeros años, y lo vívido por Je Ha en Irak también tuvo su pega; pero fue el peculiar vínculo entre la empresaria Choi Yoo Jin y el político Jang Se Joon lo que me obligó a quedarme pegada en ese inicio tan accidentado. Pero el click definitivo llegó con el final del segundo episodio, ahí donde Je Ha le demuestra a Yoo Jin de qué tamaño es el rencor que guarda en su cabeza; que él ya no está para lealtades a banderas ni medallas en el pecho.Choi Yoo Jin es una diosa, y de las grandes. De esas deidades temidas a las que hay que venerar y rendirle devoción cuando pasen a tu lado porque, si tienen ganas, te matan con la mirada sin pensarlo dos veces. Ella es la protagonista de la serie. Si ese era el objetivo o no de sus creadores eso ya es totalmente discutible, pero ella se roba cada escena con una grosería innegable y lo hace porque su trasfondo es más profundo y sus intenciones más explícitas. No olvidemos que es la esposa de un político. De perfil bajo y humilde pasado, pero con una personalidad que se intuye honesta, servicial y honrada. No deja de ser una fachada, claro está. Una actitud acartonada, previamente creada por el partido, para convertirlos a los dos (a él y a ella) en una pareja mesiánica que le haga ganar escaños en la Asamblea mientras dirigen el país con la mano izquierda. Porque si lo pensamos bien, Yoo Jin es el eje central de toda la historia; el punto único donde todos convergen, incluyendo a su propio esposo, que sólo es un títere puesto en escena para aparentar; para imaginar que todo está bien en ese tablero resquebrajado desde los cimientos.
Ella incluso se mantiene firme allí donde Park Kwan Soo se muestra tonto y cobarde. Con una flojera jodida y pastosa. Con una niñeria absurda que no cuadra con su edad. Él está solo en su camino a la presidencia (como si su Reina jamás hubiera existido), mientras Choi y Jang se juegan la cordura y el poco amor que les queda en la memoria para saciar una ambición que parece jamás mermar. Y no voy a esconder el hecho de que Jang Se Joon le faltó fuerza, pero por lo menos levantó la mirada y se contuvo íntegro donde su contrincante falló una y otra vez. Sin embargo es Choi Yoo Jin la que lo convirtió en el hombre que dice ser (para bien o para mal); a pesar de que él la usó para catapultarse en los cubículos de la política y se aprovechó del amor que le tenía para rodearse de gente poderosa y cínica. No deja de ser una estrategia estúpida; impulsada por una sed irracional de llenar su vacío existencial con eso, con algo tan mundano como el dinero y la posición social. Se Joon lo abandonó todo por un nivel profesional al cual al aspirar y la tristeza que un momento dado pudo haber sentido poco a poco la fue convirtiendo en ansias vagas; en realidades alternas donde pudiera ser alguien independiente; un hombre poderoso sentado en la cima de todos. Aunque sólo fuera para aparentar.
Sung Won es un niñato. Un malcriado, mimado y engreído muchachito que tuvo todo a sus pies y se la pasa bomba picándole las costillas a su media hermana sólo para divertirse un rato. Así fue como llegó a la presidencia del Grupo JB mientras que ella tuvo que dejarse las lágrimas en el camino para sentarse en su trono de cristal. Para ganarse a pulso y puesto lo que le tocaba por derecho. Aunque Sung Won se las da de intelectual, su astucia y temperamento no le rozan ni los talones a Yoo Jin y la templanza que recubre su rostro pétreo.
Escupamos la sinceridad que se resbalaba por la pantalla desde el primer episodio: Choi Yoo Jin estaba muy enamorada de Kim Je Ha. Pero muchísimo, oye. A un grado nauseabundo y enfermo, y sin embargo, sincero. Ella lo sabe, él lo sabe y nosotros lo sabemos. Por ellos dos me quedé pegada a la pantalla 16 episodios enteros. Por ellos estuve al filo de la ansiedad y por ellos me dolió cuando el drama llegó al final. Porque su vínculo fue muy extraño, pero genuino, y me atrevería a decir que incluso leal. Los dos tenían heridas profundas con cicatrices en la mirada, pero de diferentes orígenes y por circunstancias opuestas, y sin embargo fueron capaces de alcanzar un grado de comprensión que se transparentaba en un gesto, en un acto, en una frase. En el mismo nombre pronunciado con suma ternura por ella cuando le suplica que regrese con vida aunque él no sea capaz de matar a su acérrimo enemigo en aquella emboscada en la casa de seguridad. No guardaba Yoo Jin únicamente un amor maternal hacia Je Ha. Era un amor carnal; una tensión sexual que se respiraba hasta en su caminar. En esa sonrisa que le dedica justo antes de que las puertas del elevador se cierren frente a los dos. En esos momentos en los que ella era totalmente transparente. O cuando él intuye que algo anda mal en la reunión privada donde activó la alarma contra incendios y portó un paraguas para evitar que la golpeara la lluvia artificial (que suficiente tenía ya con los misiles que su familia le acaba de obsequiar) o justo después, cuando él le corrige la postura antes de salir y enfrentarse a la mierda de realidad que le espera en la superficie. Y lo curioso fue que éste no era un amor recíproco. Je Ha ya estaba muy perdido por Anna, pero guardaba hacia Yoo Jin un respeto por su persona que ella encontraba extrañamente agradable.
Porque a pesar de las decepciones que se le percibían en sus gestos todavía era un soldado recto. Un soldado verdadero. Pero el vínculo tan peculiar entre Choi Yoo Jin y Jang Se Joon fue más denso que el de ella y su guardaespalda. La tensión entre ambos nunca estuvo ahí y sin embargo era fácil percibir todas esas capas de experiencias amargas acumuladas en sus hombros. Ese cansancio perpetuo de aparentar ser la pareja perfecta frente un pueblo que se inclinaba ante su presencia. El autosacrificio de él en Cloud 9 fue la más grande y honesta prueba de amor que alguna vez le pudo ofrecer en toda su existencia. Fue también un acto de redención y disculpa por haberla tratado tan pésimamente mal y regodearse de ello en su cara (he hecho, era lo único que podía hacer; por todo lo demás estuvo atado de manos). Y no, no quiero justificar su actitud, ni señalar a ninguno. Los dos son unos enfermos de poder que prefirieron la muerte a renunciar a él. Su distorsión de la realidad, y la imagen que tienen de ellos mismos no dejan de resultar irónicas y deplorables. En ambos esa distorsión bizarra entre el odio y el amor se mezcló como una fórmula amarga que los acompañó en esa conmovedora despedida antes de refundirse en el infierno. Porque muy en el fondo sabían que se lo merecían.
Go Anna y Kim Je Ha son LA PAREJA de la serie ¿va? Se complementan. Están ahí para apoyarse en sus fallos y sus traumas. Ella por no haber visto tanto y él por haber visto demasiado. Ambos intentan encontrar su lugar en el mundo y se dejan el alma en ello, y la verdad es que se merecen el final bonito que tuvieron nada más porque ya se las habían visto muy negras en la vida como para aparte joderles más la existencia matando a uno de los dos. Ahora, creo que vale la pena señalar algo que se nota desde un comienzo y algunos parecen pasar por alto: The K2 no es un drama romántico; jamás se mueve por el ámbito sentimental sino por el de acción y política, así tal cual. Por eso se entiende que ésta pareja no sea la piedra angular de todo, sino un complemento. A pesar de que su felicidad sí fue una prioridad final, no deja de ser un recurso argumental. La fuerza de la historia recayó en los actores más veteranos y el trasfondo de éstos fue mucho más diverso y concienzudo que el de Anna y Je Ha. Y me alegro de ello, maldita sea. Aun así, su química fue adecuada y las escenas que compartieron juntos me parecieron de una ternura y una honestidad inmensas, lo cual nunca me cansaré de ver, a pesar de que creí que me costaría horrores alejarme de la imagen mental que tenía de Healer y sus personajes tan adorables. Sin embargo, admito que Anna jamás la sentí como protagonista, y eso fue en parte porque su personaje tardó mucho (muchísimo) en despegar, y cuando lo hizo siguió siendo muy tiesa, robótica y sumisa. No creo que el problema sea de Yoona, la chica que la interpreta, sino más bien de sus creadores. Anna, al igual que su padre, sólo fueron títeres de los hermanos Choi, que eran muy superiores a ellos respecto a astucia y posición. Y eso es algo que se entrevé desde un comienzo. Me hubiera gustado que brillara más por iniciativa propia, que no fuera únicamente una princesa en apuros esperando al caballero que la salvara de la bruja malvada y la sacara de ese castillo infernal en el que vivía recluida. Pudieron hacerla más valiente, menos traumatizada por las experiencias pasadas, aunque su actitud introvertida, junto con su fobia, concuerdan con su truculento pasado y la imagen de su madre muerta por sobredosis de somníferos y alcohol. Es Je Ha quien la saca de su prisión mental para recalcarle (y enseñarse a sí mismo) que se puede ser feliz en medio de ese calvario miserable. Fue una ayuda mutua y pausada que me pareció una delicia de ver.
El OST me ha parecido soberbio como pocos y posiblemente uno de los puntos más fuertes de la serie. Guarda la esencia y el equilibro perfecto entre lo clásico y la acción logrando así compenetrarse de manera estupenda entre cada escena con una fuerza descomunal para convertirse con facilidad en un protagonista más.
Jamás me quedó muy clara cuál era la relación personal entre la empresaria Choi y la jefa Kim pero oye, yo las shippeo desde el primer episodio. Me hubiera gustado que se profundizara más en su relación. En cómo ella llegó a ser su mano derecha. Ya sabemos que Yoo Jin nunca tuvo a muchas personas en su círculo cercano y las poquitas que estuvieron a su lado fueron miembros del selecto grupo de Cloud 9, así que su relación me pareció muy peculiar y extraordinaria.
Song Yoon Ah es mi líder espiritual. Así tal cual.
Was this review helpful to you?
Non sempre realistico
Quello che più infastidisce è la quasi morte e subito la resurrezione in piene forze vitali, come se nulla fosse accaduto, dei feriti gravi da arma da fuoco o per i combattimenti ... come nelle favole e giochi dei bambini: si muore , ci si rialza come se nulla fosse accaduto. La protagonista sembra una gatta morta lenta nel reagire anche nei momenti più cruciali in cui occorrerebbe prontezza di reazione e azione e poi sempre in lacrime quando non allegra per motivi di cuore in maniera infantile. Un personaggio inconsistente , senza carattere ne spessore; è giusto giusto dai tratti carini e nulla più. Vuole conoscere chi ha ucciso sua madre ma è una credulona e sbaglia tutto , odiando le persone che hanno fatto del male a lei e non i veri colpevoli dell'omicidio; poi viene a sapere chi è il vero omicida e rimane senza reazione.I personaggi il più delle volte sono contraddittori:allo stesso tempo buoni e malevoli , arrendevoli e forti, meschini e ed eroici, furbi e semplicioni, fedeli e traditori.
Una storia si colpi bassi, di avidità, di ingiustizie anche studiate.
Le cose belle sono: la simpatia del protagonista principale, e l'interpretazione efficace di alcuni attori.
Altro aspetto apprezzabile: le colonne sonore. Bella musica sin da principio che rende accettabile lo svolgimento della storia coprendone le tante vuotaggini.
A chi vuole una corposo intreccio di intrighi e azione non è adatto. A chi piace la lotta e l'apparenza di eroismo è consigliabile.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Un bodyguard stylé, mais une histoire qui m’a laissée à la porte...
Je suis probablement dans la minorité ici, mais "The K2"… j’ai vraiment eu du mal à rentrer dedans 😅 J’ai tenté de m’accrocher, je l’ai même recommencé une fois (ce que je fais rarement 😬), mais malgré toute la bonne volonté du monde, je n’ai pas réussi à m’immerger complètement dans cette histoire...🤷🏼♀️L’intrigue politique et les scènes d’action sont plutôt bien menées 💣, y’a du rythme, une vraie tension par moments, et clairement, Ji Chang Wook sauve les meubles. Son jeu, son charisme… il porte le drama sur ses épaules à bien des égards 💪🏻🔥
Mais au-delà de ça… La romance ne m’a pas fait vibrer, au contraire... je l’ai trouvée un peu forcée, comme si elle devait être là “par défaut”, la tension etait beaucoup plus palpable avec Choi Yoo-Jin selon moi. Bref, j’aurais préféré qu’on reste focus sur le côté action / thriller au lieu de mélanger les genres sans vraiment creuser...
Et puis, j’avoue que le jeu de Yoona ne m’a pas convaincu ici 🤷♀️ Je l’apprécie ailleurs, mais là… je n’ai pas réussi à me connecter à son personnage... Du coup, j’ai fini par me détacher un peu de l’ensemble 😔
Ce n’est pas un “mauvais” drama, il a clairement ses qualités, une belle production, des séquences qui claquent, une OST solide 🎧 et de beaux plans visuels. Mais en ce qui me concerne, le cœur n’a pas suivi, et ça a fini par devenir un visionnage assez tiède 🫠✌🏻
Was this review helpful to you?



