Payu

Bu film tam anlamıyla insanın içini yumuşacık yapan, izlerken istemsizce gülümsediğiniz tatlı Japon gençlik filmlerinden biriydi. Konusu aslında yanlış kişiye bırakılan bir mektupla başlıyor. Nozomi, okulun popüler çocuklarından Jun’un kendisine âşık olduğunu düşünerek onunla gizlice mektuplaşmaya başlıyor ama bir süre sonra mektupların aslında en yakın arkadaşına yazıldığını öğreniyor. İşin kötü tarafı ise Nozomi’nin bu sırada Jun’a karşı gerçekten bir şeyler hissetmeye başlaması… Nozomi’nin gerçeği söylemek isteyip bir türlü cesaret edememesi bazen beni biraz sinirlendirdi ama onun açısından düşününce de anlayabiliyorum. Çünkü başta küçük bir yanlış anlaşılma gibi görünen şey, duygular işin içine girdikçe söylemesi çok daha zor bir hâle geliyor. Bir taraftan Jun’la mektuplaşmaya devam etmek istiyor, diğer taraftan da her geçen gün onu kandırıyormuş gibi hissediyor. Üstelik Nozomi zaten duygularını açıkça dile getirebilen biri değilken Jun tam tersine düşündüğünü doğrudan söyleyen, oldukça açık ve enerjik biri. Bu zıtlıkları da ikisini birlikte izlemeyi daha tatlı hâle getirmiş. Ben özellikle mektuplaşma kısmını çok sevdim. Günümüzde her şey mesajlaşma üzerinden ilerlerken küçük kâğıtlara yazılan cümlelerin bu kadar heyecan yaratması çok hoşuma gitti. Bir mektubu bulmak, cevabını beklemek ve söyleyemediğin şeyleri yazarak anlatmak filme ayrı bir masumiyet katmış. İkisinin birbirlerini yüz yüze tanımadan önce yazdıkları aracılığıyla yakınlaşmaları da bence filmin en güzel tarafıydı. Jun dışarıdan bakıldığında klasik popüler ve rahat çocuk gibi görünse de zamanla onun da düşündüğümüz kadar yüzeysel biri olmadığını görüyoruz. Nozomi’ye karşı davranışları, onun sessizliğini fark etmesi ve küçük ayrıntılara dikkat etmesi çok tatlıydı. Başrol oyuncularının enerjisini de birbirlerine oldukça yakıştırdım. Özellikle beraber oldukları sahnelerde o gençlik filmi havasını güzel vermişler. Film elbette çok karmaşık ya da şaşırtıcı bir hikâye anlatmıyor. Bazı gelişmeler önceden tahmin edilebiliyor ve “Gerçeği artık söylesenize!” dediğim anlar da oldu. Ama zaten bu filmi izlerken büyük ters köşeler beklememek gerekiyor. Daha çok ilk aşkın heyecanını, yanlış anlaşılmaları, söylenemeyen duyguları ve insanın kendisi olarak sevilme isteğini anlatan sıcak bir yapım. Bu filmi çok tatlı buldum. Hafif, huzurlu ve romantik bir şeyler izlemek istediğinizde açıp rahatlıkla izleyebileceğiniz bir film olur. Mektuplar, okul ortamı ve başrollerin uyumu sayesinde insanı lise yıllarına götüren masum bir havası vardı. Aşkın bazen yanlış kişiye yazılmış bir mektupla başlayıp doğru kişiye ulaşabileceğini gösteren, yüzümde gülümsemeyle bitirdiğim sevimli bir filmdi.