This review may contain spoilers
APAIXONADA
Adiei tanto o momento em que eu finalmente iria sentar e colocar esse dorama no computador pra assistir. Desde o início eu sempre soube que ele não iria me decepcionar quando eu fosse vê-lo. Pretendia assistir ele depois de ler o webtoon, mas não consegui aguentar e tive que ir assistir ele o quanto antes.Eu amei tudo nesse dorama. Não consigo dar uma nota baixa pra ele em nenhum quesito. Tudo aqui foi muito bem desenvolvido e bem feito. Poderia ficar horas elogiando essa produção maravilhosa.
Pontos positivos:
1. Tem um final feliz
2. Tem um trisal lindo
3. Personagens bem desenvolvidos
4. Trilha sonora PERFEITA
5. Boys gatos
6. Boys compreensivos e protetores
7. Romance que surgiu desde a infância
8. Elenco maravilhoso
9. Um quase enemies lindo
Pontos negativos:
1. Sofrimento
2. Separação em momentos inesperados
3. Personagens muito grudentos
4. Protagonista muito escandalosa
5. Falta de diálogos em momentos importantes
6. Muitos mal entendidos
7. Momentos constrangedores entre os casais
8. Um romance impossível de se obter na vida real
9. Poucos episódios (no final você irá querer ter mais episódios contando mais da vida deles ou então querer assistir tudo com se fosse a primeira vez)
O dorama, para muitos, pode não ser o melhor de todos e eu posso até concordar com algumas coisas, mas ele veio na melhor hora para mim e isso me faz aumentar bastante a minha nota.
Me arrependo de ter visto ele? Sim. Queria muito esquecer tudo dessa história e ver tudo novamente como se fosse a primeira vez.
Fiquei triste e chorei ao ponto de dar dor de cabeça. A forma como eles desenvolveram o bullying que a protagonista sofre por ter uma aparência considerada fora do padrão me abalou muito. Sofri muito com as letras das canções. Me emocionei com as tentativas do Seo-jun de convencer a Joo-kyung de vê-lo como um homem e não como um amigo. Não shippo eles dois, porém ver ele machucado desde o início do dorama me quebrou demais. Sofri com a separação do Su Ho e da Joo-kyung ao mesmo tempo em que amei ver eles juntinhos novamente depois de todo o sofrimento.
O dorama não vale a nota que eu dei, se formos considerar ela caso eu vá o indicar para alguém, mas para mim (considerando tudo que eu consegui sentir assistindo ele) ele vale sim essa nota.3
Was this review helpful to you?
#prettyface
Ta drama to autentycznie dno i wodorosty. Koreańska kalka słodziutkich japońskich historyjek z mang. Drama o twarzach? tych ładnych i tych brzydkich.Nie ma tu praktycznie nic wartego obejrzenia poza przystojnymi buźkami Cha Eun Woo albo Hwang In Yeopa.
Zero jakiegoś długotrwałęgo wątku. Z opisu się dowiecie że (L)Im Joo Kyung ma problemy z cerą które skrzętnie chowa przed makijażem i dlatego chowa się przed bullyingiem. Jak już wjedziecie w pierwsze epizody to zgodzicie się że problem się rozwiązał po nałożeniu perfekcyjnego makijażu i poznaniu kilku sympatycznych ludzi. Dalej już z automatu dzieje się dramowa próżnia wypełniana prostaczymi problemami + syndrome second lead tak baaaaaardzo boli. Nawet mnie zabolało :( HIY ja cię biorę wszędzie w ciemno.
Jestem zdumiona że ta drama swojego czasu tak pionierowała gdzieś w rankingach oglądalności, ale macie dowód że piękna twarz aktora to cudowny patent.
#niepolecam #kochamhwanginyeaopa #uroczychaeunwoo
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Lindo demais
Achei muito importante o assunto tratado no drama (bullying, padrão de beleza, suicídio, problemas familiares, saúde mental, etc), que é um assunto importante e que não é tão tratado nos dramas, principalmente em dramas escolares, e misturar com comédia, o que deixa ele ainda melhor!Não sei o motivo para que muitos não gostam de True Beauty, mas acredito que seja pela escolha final da protagonista em relação ao triângulo amoroso. Eu sempre fui time Suho, mas não posso dizer que fiquei feliz com o final, chorei e fiquei com muita pena do Seojun, mesmo ele sendo um bad boy, ainda tinha um coração mole, e sentimentos (inclusive achava fofíssimo o jeito em que ele tratava a prota, até gostava mais do jeito dele do que de Suho), pode ser bem aleatório, ficaria satisfeita se Seojun e Soojin ficassem juntos, mesmo sendo quase impossível; os dois estavam na mesma situação de rejeitação, acho que poderia dar um bom casal, os dois se ajudando a superar os antigos amores.
De modo geral, True Beauty é um kdrama espetacular, e sem dúvidas, um dos meus favoritos do ano de 2021, adorei tudo nele! Osts viciantes, casais bons (tanto o principal quanto os secundários), uma história boa e viciante. Chorei, ri, gritei e sorri muito assistindo ele! Mesmo sendo difícil de encontrar grátis e legendado, valeu MUITO a pena todo o tempo em que assisti ele, uma ótima recomendação, principalmente para os novatos na dramaland!
Was this review helpful to you?
Déçue
Je n'ai pas réussi à apprécier ce drama, malgré mes efforts pour le regarder du début à la fin. Bien qu'il soit très célèbre, je n'ai pas pu m'immerger dans l'histoire. La façon dont l'actrice pleure ne m'a pas convaincue : cela semblait trop dramatique et pas assez réaliste, ce qui m'a empêchée de ressentir de l'émotion à ses côtés. D'habitude, je pleure toujours en regardant des dramas, mais là, ça n'a pas été le cas. Peut-être que c'est une question de goût, mais cela ne m'a pas touchée. ....Was this review helpful to you?
L’ACTING C’EST IMPORTANT
On va pas se mentir True Beauté c'est vraiment LE kdrama cliché mais ca ne veut pas dire pour autant qu'il est nul loin de la il est vraiment bien. Tous les acteurs jouent bien et incarnent a merveille leur rôle et leur personnage à part Cha eunwoo.Il faut qu'on parle de l’acting de Cha eunwoo. Jai rien contre l'acteur je l'aime beaucoup même mais sorry not sorry je n'aime pas du tout comment il joue. Bien qu'il incarne correctement son personnage je trouve qu'il est là juste pour montrer sa beauté enfin dans la mise en scène.Je ne dis pas que c'est de sa faute mais ca m'ennuie un peu. On a des scènes ralenti juste pour montrer son beau visage je n’aime pas du tout ca.
Vers les derniers episode il y a des scènes qui ne m'auraient pas rendu triste si elle n'avait pas bien etait jouer comme elles ont été jouer. Bref c'est a classique du kdrama a avoir regardé au moins une fois dans sa vie (jai bien dis au moins)
Was this review helpful to you?
La vera bellezza- Quando il drama supera il webtoon
Drama molto riuscito, piacevole, emotivamente coinvolgente, ma non perfetto: è una serie che funziona tanto quando abbraccia i codici del romance adolescenziale, tanto quando prova a dire qualcosa sull’insicurezza, sull’immagine di sé e sulla pressione sociale. Allo stesso tempo, però, non sempre riesce a tenere la barra dritta fino in fondo. Ha momenti davvero riusciti, scene che restano, una confezione visiva curata e una chimica che aiuta moltissimo ma si porta dietro anche qualche ingenuità narrativa, alcuni passaggi ripetitivi e un finale che lascia un’impressione un po’ meno solida rispetto al resto.True Beauty colpisce innanzitutto perché sa esattamente che tipo di prodotto vuole essere. Non cerca di sembrare più “alto” o più sofisticato di ciò che è, e questo è già un punto a favore. È un drama romantico scolastico, leggero solo in apparenza, perché sotto la superficie da commedia sentimentale mette in scena un tema che tocca tantissime persone: il rapporto con il proprio viso, con il proprio corpo, con l’idea di essere guardati, giudicati, confrontati. La protagonista vive il proprio aspetto come una zona di vulnerabilità costante, e il trucco diventa una sorta di armatura, un filtro tra lei e il mondo. La serie parte da qui e, quando resta fedele a questa base emotiva, riesce a toccare corde sincere. Il bello di True Beauty è che non fa solo “la storia carina tra tre ragazzi in un liceo”, ma usa la storia carina per parlare di insicurezza, desiderio di essere accettati, vergogna e bisogno di sentirsi finalmente visti senza dover recitare.
Uno dei suoi punti forti più evidenti è proprio la capacità di essere emotivamente accessibile. Non è un drama che pretende di essere profondo a tutti i costi, però sa colpire. Sa costruire piccoli momenti che funzionano: uno sguardo trattenuto, una scena di imbarazzo, un gesto di protezione, una battuta buttata lì che alleggerisce la tensione senza distruggere la tenerezza del momento. È una serie che vive molto di dettagli e di micro-emozioni, e qui fa centro. Il risultato è che lo spettatore si affeziona facilmente ai personaggi e alle loro fragilità. Non serve che tutto sia complesso o stratificato in modo enorme: spesso basta il modo in cui la scena è costruita per far passare la sensazione giusta.
Un altro grande punto di forza è la chimica tra i protagonisti. Anche se la tua valutazione qui è un po’ più prudente rispetto ad altri aspetti, resta comunque un elemento decisivo per la riuscita del drama. In un romance scolastico, la chimica non è un dettaglio: è il motore. Se non c’è, la serie crolla. In True Beauty invece la dinamica centrale ha abbastanza energia da reggere gran parte del racconto. Ci sono tensione, dolcezza, imbarazzo, attrazione e anche quella piccola goffaggine che rende credibile l’età dei personaggi. Non è una chimica esplosiva nel senso più melodrammatico del termine, ma è una chimica ben calibrata, che lavora bene soprattutto nei momenti più quieti, e per chimica io intendo anche il triangolo, uno dei più riusciti dei drama moderni e il rapporto tra Lee Su Hoo e Kang Soo Jun, la loro amicizia che affronta alti e bassi e i tipici estremisi adolescenziali.
La regia e la fotografia sono interessanti: il lavoro è esteticamente gradevole in modo quasi costante, colori curati sul pastello che danno quell'aura di incanto e dolcezza, innocenza dei primi amori, l'approdo all'età adulta, quell'aria di mezzo e diventano più scuri e definiti negli ultimi episodi che trattano già qualche anno dopo e i nostri personaggi dopo i venti anni. La luce è morbida, gli ambienti con carte da parati floreali e piante sulla scuola danno un tocco british/romance, inquadrature che valorizzano i volti e i piccoli gesti, ritmo visivo molto adatto a un romance giovane e brillante. Non c’è nulla di casuale nella sua estetica. Tutto sembra costruito per sostenere un’atmosfera romantica, delicata, a tratti quasi da fumetto sentimentale. E questo si sente. La serie ha una sua identità visiva abbastanza forte, soprattutto nella capacità di rendere gli spazi scolastici e quotidiani meno banali di quanto potrebbero essere. Anche quando la trama non fa miracoli, la confezione tiene alto il livello di coinvolgimento.
La colonna sonora merita un discorso simile. Non è solo un accompagnamento ma una parte della macchina emotiva del drama. Le musiche sostengono bene i momenti di tenerezza, i passaggi più malinconici e quelli più leggeri. In una serie così dipendente dal tono, una OST sbagliata avrebbe potuto rovinare tutto. Invece qui la musica sa entrare senza schiacciare, senza diventare invadente, e aiuta a creare quella sensazione da “drama che ti coccola”, ma senza svuotarlo del tutto. È una colonna sonora che accompagna bene la memoria emotiva dello spettatore: certe scene restano anche perché il modo in cui sono sonorizzate le rende più vive e più riconoscibili.
Sul piano dei personaggi, uno dei meriti della serie è aver costruito figure facilmente distinguibili, ognuna con una funzione narrativa e affettiva precisa. La protagonista non è solo “la ragazza carina che si trucca”: è una ragazza ferita, insicura, ironica quando riesce, vulnerabile quando la maschera cade. Funziona perché non viene trattata come un puro oggetto di desiderio, anche se ovviamente il drama gioca molto con la sua immagine. Il personaggio maschile più introverso porta con sé una delicatezza che cresce a poco a poco, e questo lo rende molto amabile. L’altro polo del triangolo amoroso, invece, aggiunge una nota di energia, protezione e immediatezza che serve a non lasciare il racconto troppo monocorde. Non tutti i personaggi secondari hanno lo stesso livello di sviluppo, e qui si vede un limite del testo, ma il nucleo centrale regge abbastanza bene da far funzionare la storia.
Detto questo, True Beauty ha anche debolezze abbastanza riconoscibili, e credo sia giusto dirle chiaramente perché è proprio lì che si misura l’obiettività. La prima è la sua dipendenza dai cliché. Non è un difetto devastante, perché il drama scolastico vive anche di cliché e li usa quasi come linguaggio madre. Però qui spesso il racconto segue percorsi molto prevedibili. Le dinamiche sentimentali, i malintesi, le gelosie, gli equilibri tra i due pretendenti, la costruzione delle scene di imbarazzo o salvataggio: tutto questo raramente sorprende davvero. La serie sa essere efficace, ma non sempre originale. Si muove in un territorio noto e riesce a farlo con grazia. Però la sensazione di déjà vu, in alcuni momenti, resta. Infatti lo consiglio a chi si affaccia a questo mondo, per me è stato il mio quinto drama visto e ha funzionato, dopo 3 anni ne faccio un rewatch e vedo i difetti.
Altro cavallo di battaglia è il ritmo: si dilunga molto all'inizio e alla fine e gli episodi durano quanto un film però raramente annoia davvero , anzi... .Episodio 1 e 10-12 sono stati quelli dove forse ho tirato qualche sbadiglio ma normalmente fila liscio come l'olio.
Il tema centrale, pur essendo valido, non è sviluppato fino in fondo con la stessa forza per tutta la durata della serie. Questa è forse una delle critiche più importanti. True Beauty parla di accettazione di sé, ma il suo modo di farlo resta spesso impigliato nella logica del romance e dell’estetizzazione. La protagonista cresce, certo, però il rapporto con il trucco, con l’apparenza e con la sicurezza personale non viene sempre affrontato in modo radicale. A volte sembra che il drama voglia dire: “vai bene così”, ma poi continui comunque a premiarti soprattutto quando rientri in un certo standard visivo molto preciso. È un cortocircuito comune in tante serie del genere, e qui si sente. La storia tocca il tema dell’autostima, ma non lo decostruisce davvero fino in fondo. Rimane molto buona nell’emozione, un po’ meno incisiva nella riflessione.
TUTTAVIA IL PUNTO FORTE É:
il percorso della protagonista, che non si limita a trovare l'amore, ma impara progressivamente a liberarsi dal peso del giudizio degli altri. Il confronto con i bulli rappresenta uno dei momenti emotivamente più riusciti, perché il suo riscatto nasce dalla ritrovata consapevolezza di sé, non da una semplice trasformazione estetica.
Anche il messaggio finale risulta più maturo di quanto possa sembrare. Jugyeong non rinuncia completamente al trucco: continua a usarlo, ma in modo naturale, quasi impercettibile. È una scelta significativa, perché il make-up non è più una maschera dietro cui nascondersi, bensì uno strumento di espressione personale. Il drama suggerisce così che accettarsi non significa rinunciare a ciò che ci piace, ma smettere di dipendere da esso per sentirsi degni di essere amati.
Anche alcuni personaggi secondari avrebbero meritato più spazio o una scrittura più nitida (sorella e fratello, compagni di scuola). In un drama corale, anche i comprimari dovrebbero lasciare un segno più deciso, invece qui qualcuno rimane più funzionale che memorabile. Ci sono figure che servono a sostenere la protagonista, a creare momenti di leggerezza o a far avanzare il triangolo amoroso, ma non sempre vengono trattate come persone a sè. È una scelta comprensibile, perché il focus è chiaramente sulla protagonista e sulla dinamica sentimentale, però un po’ di profondità in più avrebbe reso l’insieme più ricco e meno dipendente dai rapporti centrali.
Il finale, infine, è uno dei punti più deboli rispetto al resto. Non perché sia disastroso, ma perché arriva con una sensazione di minor compattezza. In una serie che per molte puntate ha lavorato bene sull’intensità sentimentale e sulla costruzione dell’affezione, il finale ha il compito di chiudere con una certa forza emotiva e con una sensazione di direzione. Qui invece resta un’impressione un po’ più prudente, un po’ meno memorabile di quanto il percorso avrebbe meritato. Non rovina il viaggio, ma non lo consacra nemmeno del tutto. E per una recensione obiettiva questo pesa, perché il finale è spesso ciò che resta come ultima impronta nella memoria dello spettatore.
Se però si tira la somma, True Beauty rimane un drama decisamente riuscito nel suo insieme. Non perché sia perfetto, ma perché sa esattamente dove vuole arrivare e, nella maggior parte dei casi, ci arriva. Ha una buona sceneggiatura, un impianto visivo curato, una colonna sonora efficace, un ritmo generalmente piacevole e soprattutto un cuore emotivo che funziona. I suoi difetti sono reali, ma non cancellano il fatto che si tratti di una serie capace di intrattenere con intelligenza, di far sorridere, di far soffrire il giusto e di lasciare affezionati ai personaggi. È il classico caso di drama che non ti sconvolge con la sua originalità, ma ti conquista per il modo in cui sa usare bene gli strumenti del genere.
In conclusione, è un titolo molto solido nel panorama del romance teen coreano. Non rivoluziona il genere, non ambisce davvero a farlo, ma lo maneggia con sicurezza, sensibilità e una confezione molto gradevole. Il suo valore sta nel riuscire a essere accessibile senza diventare banale del tutto, emotivo senza scadere troppo nel sentimentalismo, leggero senza essere vuoto. Resta un drama che funziona soprattutto quando si lascia guidare dal sentimento, dalle piccole fragilità e dalla chimica tra i personaggi, è una serie tv che utilizza una struttura narrativa tradizionale per raccontare un tema contemporaneo con una sensibilità superiore alla media del genere.
Quando invece prova a sostenere il suo messaggio con troppa prevedibilità o con passaggi narrativi troppo comodi, mostra i suoi limiti. Per questo un voto intorno all’8,2/10 ha senso (7,7 PER IL FINALE) : è un giudizio che riconosce quanto la serie sia riuscita ma anche quanto le manchi ancora per entrare nella categoria dei drama davvero indimenticabili.
Was this review helpful to you?
Clichê realmente agrada muitas pessoas
Acho que o tema desse dorama foi um romance clichê comum como qualquer outro, a única diferença é que eles deram abertura para uma abordagem de temas sensíveis como bullying, suicídio e luto.Para quem está procurando um dorama leve e com muito romance, True Beauty é ótimo, nota 9. Mas, como eu sou alguém que prefere kdramas com um ar de suspense e cheio de temas tristes, eu daria uma nota 6.
Entendo que é romance, porém, acredito que seria melhor se o kdrama fosse mais focado na história do Se-yeon, personagem do Chani, que quase nem teve tempo de tela, apesar de ser muito falado pelos personagens. Também seria interessante dar mais espaço na relação da Jukyung com a família e no Suho com os pais, além do processo de luto e superação dos dois amigos em relação a morte do Se-yeon, que teve muitas complicações na amizade que não tinham sido resolvidas. Coisas assim perderam foco para o romance e a insistência naquela disputa entediante.
Was this review helpful to you?
mais ou menos
eu tinha expectativas maiores para Beleza Verdadeira. O dorama é leve e divertido, mas achei a história meio boba e previsível em muitos momentos. Algumas situações pareciam exageradas demais, o que dificultou meu envolvimento com a trama. Apesar de ter um elenco carismático e cenas engraçadas, não consegui me apegar tanto aos personagens. Não achei ruim e entendo por que tantas pessoas gostam, mas para mim foi uma experiência apenas mediana e que não me marcou muito. ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
LO MEJOR DE LO MEJOR ¡¡Totalmente Recomendadìsimo!!
Este drama me lo recomendaron y ahora soy yo quien lo recomiendo, además recuerdo que le hacían publicidad en todas partes y con toda la razón porque todo el mundo debe verlo.Este es mi primer drama coreano, antes solo estaba dispuesta a ver dramas chinos, pero belleza verdadera es un drama tan espectacular que no puedes parar de verlo, por muchos motivos:
1. ¡Es sumamente graciosa! Y por lo menos a mi me encanta la comedia, ¡simplemente no puedes parar de reír!, por lo que puedo asegurarte que por lo menos te reirás de 1 a 2 veces por capítulo,¡mínimo!.
2. los personajes son muy divertidos, interpretados por muy buenos actores,True Beauty tiene un reparto super bueno. Todos y cada uno de los actores (principales y secundarios) pertenecientes al elenco de este drama hicieron un trabajo actoral increíble con sus personajes.
La historia principal me atrapó tanto que al principio la historia secundaria del profesor con la hermana de la prota se me hizo fastidiosa, realmente no quería ver sus escenas, pero ahora pienso que ellos fueron tan geniales, no se porque al principio no me gustaban.
3. El protagonista es motivo suficiente para ver este drama, aquí fue donde conocí a Cha Eun Woo y terminé enamorada de él, así que si por alguna extraña razón no te gusta la trama del drama (lo cual considero imposible) creo que aún así vale la pena verlo por el guapísimo actor principal y con eso bastan y sobran razones para ver este kdrama, además que él es el que canta Love so Fine, una de las canciones del OST de este increíble drama (bueno, el OST también está increíble).
Es la primera vez que me gusta un protagonista típico de dramas, o sea, Lee Su Ho cumple con todos los requisitos del personaje principal típico: el mas guapo en la novela, alto, frío, seco, serio, distante, asocial, el mejor en todo, millonario, problemas con la familia, perfecto, las chicas se vuelven locas por el. Este tipo de personalidad común y normal en los protagonista por lo general no me gusta, pero con Su Ho es diferente, talvez es por su extrema belleza, además era el #1 de su clase. Siempre soy team secundario, sin embargo, True Beauty me hizo ser team protagonista. Estoy un poco molesta porque veo que la mayoría prefiere a Seo Jun, yo he visto muchos dramas en los que apoyo al secundario porque realmente se lo merecen, y siempre soy la única, porque todos apoyan al prota, y cuando por fin me gusta el prota todos prefieren al secundario, no tengo nada en contra de Seo Jun, es un personaje muy genial, pero he visto secundarios mejores.
Cuando vi el primer capítulo quedé encantada y creí que la serie sería más comedia que romance, sin embargo después me di cuenta que también hay mucho romance, hay un excelente equilibrio entre ambos géneros, logrando así una perfecta comedia romántica escolar con un excelente manejo del triángulo amoroso, en definitiva uno de los mejores triángulos amorosos.
4. Hubieron muchas escenas dolorosas para mi gusto (escenas de besos las cuales fueron dolorosas para mi).
¡¡Definitivamente la actriz protagonista tiene muchísima suerte!! ,la chica con mas suerte en el mundo.
5. NUNCA ES ABURRIDO, simplemente el aburrimiento no existe, en este drama no hay espacio para eso. Cada capítulo tiene una duración aproximada de 1 hora y 7min pero aún así los sentí cortos porque cada capítulo es muy entretenido y te hace querer ver de inmediato el siguiente, pero al mismo tiempo no quieres que termine porque es demasiado bueno (cuando terminó sufrí mucho).
6. Este es mi drama favorito, ya lo he visto 2 veces y sin dudarlo lo volvería a ver, por lo que le doy la puntuación completa, porque se lo merece y simplemente no puedo entender como alguien le podría dar una menor puntuación ya que es excelente desde el primer minuto del capítulo uno hasta la última escena del episodio final (para mi el drama con el mejor capítulo1 y el mejor capítulo final), no creo que exista una razón para no verlo, hasta es difícil escoger un capítulo favorito, pero creo que me quedo con el 8 y el 10, aunque es genial en su totalidad y hay escenas memorables, épicas, inolvidables, divertidas y especiales en cada capítulo, por ejemplo ,el okey dokey de Seo Jun (Lo repetí como 10 veces) y el ottoke de Su Ho son realmente memorables, bueno, si me pongo a mencionar todas las partes geniales de True Beauty seguramente terminaré contando todo el drama.
Team Su Ho forever
I love Cha Eun Woo
Seo Jun no me gustaba al principio pero no puedo negar que al ver el drama por segunda vez logró agradarme.
Yo, como fiel seguidora de los cdramas, jamás imaginé que mi primer drama coreano llegaría a ser mi favorito. True Beauty es de lo mejor que he visto. Imposible no recomendarlo.
Nose porque pero simplemente no puedo odiar a Soo Jin, realmente me gusta su personaje y se me hace difícil sentir rabia u odio hacia ella. En serio no la veo como alguien mala...y ¿que onda con Park Se Mi? A esa chica le gusta Seo Jun o que?, me estresa tanto que se la pase detrás de él.
Si yo fuera Lim Joo Gyung no me importaría no tener amigas si tengo un novio como Lee Su Ho.
En serio lo mejor que pudo hacer fue cambiarse de colegio, allí conoció al amor de su vida, pasó de ser maltratada a tener de pretendiente a los 2 chicos más guapos del colegio, y por supuesto, ella tomó la mejor decisión.
Nose explicar lo mucho que disfruté y me emocionó éste drama...lo extraño.
Was this review helpful to you?
mais qu’est ce qui a pu se passer ….
je suis vraiment , mais alors vraiment incapable de vous expliquer ce qui a pu se passer, j’ai débuté cette serie au moins 5 fois sans aller au delà de l’épisode 3 sur ces 2 dernières années, et à chaque fois j’ai arrete parce que je ne voyais pas l’intérêt … et puis la semaine dernière, je me suis forcé à aller au delà de ce fameux épisode 3 et puis j’ai enchaîné avec une plaisir non contenu, c’est extrêmement bien interprété, c’est bien écrire C’edt drôle et enjoué, la musique est juste … perfect !! non sérieux … juste foncez ! c’est du très lourdWas this review helpful to you?
Gostosinho de ver e viciante
Dorama muito gostosinho de assistir ☺️🌺🍃 e viciante kkkkkkkTrata de assuntos importantes da atualidade, principalmente a respeito do bullying e do su1cíd10. Acho importante vê-lo para ter mais noção de ambos os temas... pelo menos um pouco.
Gostei muito dos personagens, muito carismáticos e sincronizados. Amei/gostei dos personagens certos e senti raiva certo também 🤗
Shippei certoo 🙃🥰 mas espero que o outro seja muito feliz também, ele merece 💓
Agora é hora de escutar a linda OST 🥰🎶
Was this review helpful to you?
Melhor dorama
Certamente o melhor dorama que eu ja pude assistir, apesar de achar extremamente injusto o final do Seo Jun já que ele deveria ter sido mais feliz nesse final dele, creio que o casal principal nao deveria ter sido ela com o Suho pois mesmo com toda aquela tensão envolvendo eles principalmente do fato de se conhecerem desde pequenos mas claramente o jeito dela e de Seo Jun era muito mais envolvente e tinha uma química absurda alem dos sentimentos por ela serem fortes o bastante para aguentar esperar por tantos anos. Porém, o enredo, as musicas e os personagens nos envolve de uma forma surpreendente, super indico e se prepare para chorar muito em algumas cenas assim como eu🥲Was this review helpful to you?



